Stereo vissen – stijlvolle afsluiting visseizoen

In Nederland worden regelmatig koppelwedstrijden georganiseerd. Koppels vormen zich vaak zelf door zich als zodanig in te schrijven. Wij worden door middel van loting aan een andere visser gekoppeld. Dat kan de een tegenvallen en de ander meevallen, maar je moet het met elkaar doen. Vissen vangen, waarbij de vangst van beiden bij elkaar worden opgeteld, wel te verstaan. En geen romantische koppels, al is dat natuurlijk nooit uit te sluiten.

Een aantal vissers deed niet mee met de koppelwedstrijd. Mogelijk omdat zij niet gekoppeld willen worden aan een zwakkere visbroeder. Of zij voelen zich de zwakkere en ze willen een andere visser niet teleurstellen. Hoe dan ook, allemaal angst en nergens voor nodig. Toppers zijn we allemaal.

Maar zo kwam het dat er maar 14 vissers hadden ingeschreven. Dus gingen met 7 door loting tot elkaar veroordeelde stelletjes op weg naar het Noorder Buitenspaarne tussen Spaarndam en Haarlem. De stelletjes, vanwege eventuele niveauverschillen tussen links en rechts gezeten, gingen er in Stereo vissen. En vissen staat niet gelijk aan vangen. Dat is de charme en de uitdaging ervan.

In sommige stelletjes gaf de ene partner visles aan de ander. Zoals Geer aan Nick, vond ‘men’. Typisch geval van de lamme zal de blinde leiden. En een aap (niet dat ik Nick een aap noem; het is een gezegde!) hoef je niet te leren klimmen. Ik was aan Willem de Snor gekoppeld en wij zaten op plek 7, de laatste plek. In vaktermen ‘op staart’ genoemd. Plek 1 is ‘op kop’. Zoals iedereen kan begrijpen zit de vis objectief gezien ook tussen de kop en de staart. Bij het vissen op de uiterste plekken is het veelal een voordeel, omdat er van buiten het wedstrijdveld vis aan kan komen, terwijl je het in de tussenplekken moet doen met de aanwezige vis. De praktijk is soms weerbarstiger dan de theorie. Het gaat niet altijd op.

Willem zat rechts van mij, mij regelmatig in de weg zittend met zijn vislijn te dichtbij. Onze tactiek was hij met de feederhengel en ik met de vaste hengel. Alhoewel tactiek, zo vissen wij ook onafhankelijk van elkaar. Allebei waren wij tevreden met onze afhankelijkheid voor deze wedstrijd. Ik erop ingesteld om dichterbij de oever de kleinere vis, maar veel te vangen. Willem in de hoop verder weg wat grotere/zwaardere vis te vangen. Liefst Brasems, door velen ‘Platten’ genoemd.

Behalve dat wij het met elkaar gezellig hadden, vingen we ook veel vis. Alhoewel, na 100 x “Rox…., Roxy, houd je bek”, tegen zijn hondje die naar elke wandelaar en baasjes met honden erop los kefte, vond ik de omstandigheden wat minder gezellig. Verder is het wel een lief beestje. Roxy bedoel ik.

Willem ‘de Snor’ ving voor de pauze kleinere vis, net als ik. Met af en toe wat grotere Voorns. Ik in een hoger tempo. Na de pauze lukte het Willem om ook wat Brasems aan de haak te slaan. De minder grote als halfslag typerend en een grote als een dikke Platte. Dikke platte is tegenstrijdig, ik weet. Gestaag gingen we door met vangen. Qua aantal ik minimaal dubbel zoveel, qua gewicht ongeveer gelijk, schat ik zo in. En gewicht als resultaat is wat de kwaliteit van een wedstrijd bepaalt en niet de kwantiteit, de hoeveelheid.

Die Willem heeft overigens wel zitten klunzen hoor. Zijn leefnet stond nogal ver van hem af en tot 3 x toe presteerde hij het om een grotere vis naast zijn net te gooien of te laten vallen. Gelukkig kon hij ze met zijn schepnet nog opnieuw vangen. Volgens Mario hadden we daarom ongeveer 6 kg bij onze vangst kunnen optellen, want Willem had die vis tenslotte 2 x gevangen. Maar zo zijn Willem en ik niet; we houden het eerlijk.

Als laatste stelletje werden we na de wedstrijd gewogen. Onze vis, want anders hadden we zeker verloren. Winst of verlies, het maakte ons niet uit. Af en toe een Grondel vangen ook niet, want die je wegvangt zwemmen niet meer op je stek rond. Mijn ‘catch of the day’ was een minigrondel. Zie de foto’s.

We hadden heerlijk gevist in ideale weersomstandigheden. Na het vissen klonk over de autoradio: ‘We are the champions’ van Queen. “Zou dat een voorteken zijn, Willem?” Toen de weegploeg aankwam hoorden we: 10 kg is hoog. Oei, of we daar overheen komen? Jazeker wel, 14,2 kg! Zo werden Willem en ik eerste. Vorige week was Willem in vak 1 ook eerste en ik in vak 2 eerste. Geen toeval dus. Kwaliteit komt vanzelf bovendrijven. 😉

Na commentaar op de kledingkeuze van Mario vorige week zat hij nu strak in het pak. Om het visseizoen 2026 feestelijk en stijlvol uit te luiden, kleedde hij zich na de wedstrijd zelfs om naar  een heuse smoking. Enkele andere vissers hadden zich ook voorbereid op een feestje en traden bij de prijsuitreiking ook aan in smoking. Zelfs Hans, die zegt daar niet van te houden.

Maar, feestje? Niks feestje! Oké, Willem en ik werden eerste, maar met tranen in mijn ogen zit ik dit te typen. We gaan een saaie lange winter tegemoet zonder viswedstrijden van de HSV Rijnsburg. De feestavond met prijsuitreiking in november is nog een schrale troost. Net als de oliebollenparty bij Sjoerd jr in het nieuwe jaar. Overigens was hij vandaag de grote afwezige. Hopelijk niet om alvast oliebollen te bakken. Die zijn in januari niet meer te genaken. Was het alvast maar voorjaar 2027. Dan starten we traditiegetrouw ook met een spelletje Stereo Vissen.