Onrust

Op de planning stond zaterdag 11 juli het Amstel-Drecht kanaal. Vanwege diverse werkzaamheden daar liet onze Geer ons uitwijken naar de Ringvaart bij Lijnden. Ook goed, of zoals Hansie Ryco van Wassenaar vaak schrijft: ‘hijs fijn’.

Van Willem hoorde ik vrijdag bij Ons Stekkie dat opa Sjoerd sr. vorige week erg teleurgesteld was in zijn medevissers, toen zijn auto zonder stroom stond en iedereen vriendelijk zwaaiend wegreed. Mij is het ontgaan, hij zwaait altijd vriendelijk en dan zwaai ik vriendelijk terug. Maar reddende engelen Willem en Wiggert hebben hem tot kalmeren gebracht en weer op weg geholpen. Ik rijd elektrisch, dus zou je denken dat ik stroom genoeg zou hebben gehad om starthulp te geven. Volgens de heer JW ‘AI-specialist’ van de Wassenaerse kan dat niet. De benodigde piekspanning om de verbrandingsmotor te starten kan mijn auto niet leveren. Hij. JW, was vrijdag alweer bij Ons Stekkie en ik hoorde ook donderdag. Best wel vaak dus.

Terug naar 11 juli. Er was warm weer voorspeld, dus ging ik in korte broek en een dun shirtje van huis. Warm werd het pas toen we weer op huis aan gingen. Ik was blij dat ik in de auto een jas en een regenbroek had liggen, want het was best fris. Nou ben ik zelf nogal gesteld op comfort, maar ook anderen vonden het fris. Behalve Mario; die loopt bij 0 graden nog in een T-shirt.

De zaterdagochtend begon met een teleurstelling. Tussen mij op 9 en Nick op 11 bleek alleen Cees te zitten op 10. Nick vond dat dichtbij zitten wel gezellig. Ik hem ook wel hoor, maar plek 9 in het midden van het veld is niet wat je hoopt van de tombola. Maar met Nick dichtbij is er altijd wel weer wat over hem te schrijven. Hij vroeg dan ook: ‘ik ben zeker weer de l..?’ Tja.

Van Cees hoorde ik in de pauze dat Nick zijn hengel doormidden had gegooid, of gefrustreerd in tweeën had gebroken. Hoe dan ook, hij was doormidden. Vol in de stress was Nick in de pauze een andere hengel aan het optuigen, bij anderen advies ophalend (of misschien weer iets lenend?;-)). Daardoor vergat hij knakworsten te trakteren. Barmhartige Cees hielp hem op weg en met resultaat. Nick viste zich in vak 2 in de prijzen, waardoor hij een aandeel won om een nieuwe hengel te kopen. Niet genoeg, dus hij zal er nog voor moeten werken.

Cees is een verhaal apart. Bij Ons Stekkie bleek Marcel hem een jaarvoorraad wormen te hebben aangesmeerd. Volgens advies van Marcel moest hij met wormen vissen en met geknipte wormen aanvoeren. Wormen, wormen, wormen en nog eens wormen. Nou, geknipt heeft onze Cees. In de pauze langslopend zag ik zijn jaarvoorraad geknipt en wel; een badkuip vol. Dat heeft geholpen en Marcel had gelijk. Cees werd eerste in vak 2 en was dolblij. Maar rendabel was het niet. De prijs die hij won woog niet op tegen de kosten van de jaarvoorraad wormen. Hij had net zo goed zijn 10 kg vis in een vishandel kunnen kopen. Voor Marcel was zijn advies wel rendabel. Volgende wedstijd weer een mega aankoop wormen voor Cees.

Rendabel is vissen sowieso niet, de kosten afwegend tegen de baten. Maar het is zo lekker rustgevend. De vissen lachen zich onderwater rot, denk ik, want het aas aan haakjes is een fractie van wat we los of verwerkt in lokvoer in het water gooien. Wie weet laten de vissen zich om de beurt even aan de haak slaan, zodat de rest rustig kan smullen zonder lastiggevallen te worden. En dan nog wat we overhouden en na een wedstrijd risicoloos voor de vissen in het water gooien voor een vistival.

Rustgevend zou het vissen moeten zijn, maar zo niet bij Lijnden. Continue stijgen vliegtuigen op en vliegen laag over, fietsen er zwermen wielrenners achter je langs en veel (regelmatig ook luidruchtige) motoren en auto’s razen langs. Tel daarbij op dat er wordt geschoten. Waarschijnlijk was dat achter mij in de polder, want honderden geschrokken ganzen vlogen in paniek over, het voorraam van mijn auto van angst onder schijtend. Gelukkig ben ik niet onder gescheten. Maar ik schrik er ook hevig van, zonder direct mijzelf te bevuilen. Na ieder schot is het wel hengel in de steun en handen omhoog, want je weet maar nooit of de jagers het niet ook op jou gemunt hebben. Dus van rust was er geen sprake. Maar goed, je bent er wel even uit.

Naast mij in vak 1 op plek 8 ving Gerard in de eerste seconden al een vis, maar na de wedstrijd bleek zijn totaalresultaat niet zo goed. Net terug uit Spanje had hij misschien nog Sangria in zijn bloed en was zijn concentratieboog beperkt. Ik zag hem regelmatig rondlummelen, van zijn plek af. Daar vang je geen vis. Ik ving best wel wat vis, van klein tot groot, maar viste niet optimaal door materiaalpech. Al was dat minder erg dan de materiaalpech van Nick. Ik viel helaas buiten de prijzen.

Maar Willem, die er prijs op stelt dat ik hem benoem, viste de sterren van de hemel en werd ruim eerste in vak 1 met meer dan 15 kg. Maar ja, hij had de afgelopen week bij Lijnden al getraind. Volgens zijn zeggen ving hij zeker 30 kg. Nu ving hij weer zoveel dat hij twee leefnetten moest inzetten, want maximaal 20 kg is in een leefnet toegestaan. Goed inschatten kan hij niet, want in het ene net zat 12 kg en in het andere 3 kg. Respectabel die 15 kg, maar toch. Volgens zijn inschatting zou het ongeveer 25 kg moeten zijn geweest. Die 30 kg van eerder in de week neem ik dan ook maar met een korreltje zout. Desalniettemin droop de trots van zijn snor af en terecht. Opmerkelijk was dat Wiggert, zeker geen onverdienstelijk visser, als buurman van Willem maar minder dan 3 kg wist te vangen.

Zo was het een wedstrijd van toppers en tobbers. De toppers zijn zangers. Wij hebben ook zo onze toppers, maar ook tobbers. Drie van onze toppers waren afwezig en andere toppers lieten zich gelden. Met mijn vangst behoorde ik tot de subtoppers én ook tot de tobbers door wat pech. Net als Nick. Hij extremer, zich in de prijzen gevist hebbende en met veel duurdere materiaalpech.

Door alle onrust heb ik geen foto’s gemaakt. De foto van de mok is ter illustratie. De mok was een cadeautje. De tekst erop beschouw ik maar als aanmoediging.